Textar

Í TÚNINU HEIMA 2016

Brekkusöngur – syngið með!

 

1) Reyndu aftur

Þú reyndir allt

til þess að ræða við mig.

Í gegnum tíðina

ég hlustaði ekki á þig.

Ég gekk áfram minn veg;

niður til heljar, hér um bil.

Reyndu aftur - ég bæði sé

og veit og skil.

 

Hvert sem er skal ég fylgja þér.

Yfir Esjuna, til tunglsins,

trúðu mér.

Ég gekk minn breiða veg;

niður til heljar, hér um bil.

Reyndu aftur - ég bæði sé og veit og skil.

 

 

2) Nú liggur vel á mér

Stína var lítil stúlka í sveit,

stækkaði óðum blómleg og heit,

Hún fór að vinna, var margt að gera,

lærði að spinna, látum það vera.

Svo var hún úti sumar og haust,

svona var lífið strit endalaust.

Samt gat hún Stína söngvana sína sungið

með hárri raust.

 

Nú liggur vel á mér, nú liggur vel á mér,

gott er að vera léttur í lund,

lofa skal hverja ánægjustund.

 

 

 

3) Ljúft að vera til

Í Herjólfsdalnum, við lífsins njótum.

Það er svo ljúft að vera til.

Vináttuörvum allt í kring skjótum.

Samveran veitir birtu og yl.

 

Hér er hamingja, ást og gleði.

Stemmingin í dalnum er svo blíð.

Forréttindi að vera með í,

veisluhöldunum á þjóðhátíð.

 

Eyja meyja og peyja, lof mér að segja,

ó, hve ljúft það er að add vera til.

Eyja meyja og peyja, lof mér að segja,

ó, hve ljúft það er að add vera til.

 

Í bleikri brekkunni við syngjum saman.

Svo ljúft að vera þér við hlið

Í þínum örmum svo hlýtt svo gaman.

Vor bjarta framtíð blasir við.

 

Hér er hamingja, ást og gleði.

Stemmingin í dalnum er svo blíð.

Forréttindi að vera með í,

veisluhöldunum á þjóðhátíð.

 

Eyja meyja og peyja, lof mér að segja,

ó, hve ljúft það er að add vera til.

Eyja meyja og peyja, lof mér að segja,

ó, hve ljúft það er að add vera til.

 

 

4) Þórsmerkurljóð

Ennþá geymist það mér í minni,

María, María,

hvernig við fundumst í fyrsta sinni,

María, María.

Upphaf þess fundar var í þeim dúr,

að ætluðum bæði í Merkurtúr.

María, María, María, María, María, María.

 

Margt skeður stundum í Merkurferðum,

María, María,

mest þó ef Bakkus er með í gerðum,

María, María.

Brátt sátu flestir kinn við kinn

og kominn var galsi í mannskapinn.

María, María, María, María, María, María.

 

Troddu þér nú inn í tjaldið hjá mér,

María, María,

Síðan ætla ég að sofa hjá þér.

María, María.

Svo örkum við saman vorn æviveg

er ekki tilveran dásamleg?

María, María, María, María, María, María.

 

 

 

5) Í leikskóla er gaman

Í leikskóla er gaman

þar leika allir saman.

Leika úti og inni

og allir eru með.

 

Hnoða leir og lita,

þið ættuð bara að vita

hvað allir eru duglegir

í leikskólanum hér.

 

 

6) Fljúga hvítu fiðrildin

Fljúga hvítu fiðrildin

fyrir utan glugga.

Þarna siglir einhver inn

ofurlítil dugga.

 

Afi minn og amma mín

úti’ á Bakka búa.

Þau eru bæði sæt og fín,

þangað vil ég flúa.

 

Afi minn fór á honum Rauð

eitthvað suður’ á bæi,

sækja bæði sykur og brauð,

sitt af hvoru tagi.

 

Sigga litla systir mín

situr úti’ í götu,

er að mjólka ána sín

í ofurlitla fötu.

 

 

 

7) Bjarnastaðabeljurnar

Bjarnastaðabeljurnar,

Þær baula mikið núna.

Þær eru að verða vitlausar

Það vantar eina kúna.

Það gerir ekkert til.

Það gerir ekkert til.

Hún kemur um miðaftansbil.

 

 

 

8) Manstu ekki eftir mér

Ég er á vesturleiðinni, á háheiðinni.

á hundraðogtíu ég má ekki verða of seinn, óó!

Það verður fagnaður mikill vegnar opnunar, flugrillsjoppunnar.

svo ég fór og pantaði borð fyrir einn.

 

Ég fresta því stöðugt að fá mér starf, síðan síldin hvarf,

enda svolítið latur til vinnu en hef það samt gott, ó ó

En konurnar fíla það mætavel, allflestar að ég tel,

ég er og verð bóhem og þeim finnst það flott.

 

Manstu ekki eftir mér, mikið lítur þú vel út beibí, frábært hár.

Manstu ekki eftir mér, hvar ertu búinn að vera öll þessi ár.

 

Ég hef nokkuð lúmskan grun um að, ein gömul vinkona

geri sér ferð þangað líka ég veit hvað ég syng, óó.

Hún er svo til á sama aldri og ég, asskoti hugguleg

og svo er hún á hraðri leið inná þing.

 

 

 

9) Litla flugan

Lækur tifar létt um máða steina.

Lítil fjóla grær við skriðufót.

Bláskel liggur brotin milli hleina.

Í bænum hvílir íturvaxin snót.

Ef ég væri orðin lítil fluga,

ég inn um gluggann þreytti flugið mitt,

og þó ég ei til annars mætti duga,

ég eflaust gæti kitlað nefið þitt.

 

 

10) Ég er kominn heim

Er völlur grær og vetur flýr,

og vermir sólin grund.

Kem ég heim og hitti þig,

verð hjá þér alla stund.

Við byggjum saman bæ í sveit,

sem brosir móti sól.

Þar ungu lífi landið mitt

mun ljá og veita skjól.

 

Sól slær silfri á voga,

sjáðu jökulinn loga.

Allt er bjart yfir okkur tveim

því ég er kominn heim.

 

Að ferðalokum finn ég þig,

sem mér fagnar höndum tveim.

Ég er kominn heim,

já ég er kominn heim.

 

 

 

11) Komdu inn í kofann minn

Komdu inn – í kofann minn,

er kvölda og skyggja fer.

Þig skal aldrei iðra þess

að eyða nótt hjá mér.

Við ævintýraeldana

er ýmislegt að sjá,

og glaður skal ég gefa þér

allt gullið sem ég á,

 

Tíu dúka tyrkneska

og töfraspegla þrjá

níu skip frá Noregi

og naut frá Spáníá,

austurlenskan aldingarð

og íslenskt höfuðból

átta gráa gæðinga

og gylltan burðarstól,

 

Komdu inn í kofann minn,

er kvölda og skyggja fer.

Alltaf brennur eldurinn

á arninum hjá mér.

Ég gleymdi einni gjöfinni,

og gettu, hver hún er.

Ég gleymdi bestu gjöfinni,

ég gleymdi sjálfum mér.

 

 

 

12) Ég man það svo vel

Manstu það hvernig ég sveiflaði þér?

Fram og tilbaka í örmunum á mér

Ég man það, ég man það svo vel

 

Því þessar minningar, minningar kvelja mig, kvelja mig

Gerðu það, leyf mér að leiða þig

Í síðasta skipti

Haltu í höndina á mér og ekki sleppa

Sýndu mér aftur hvað er að elska

Og oh-oh-oh-oh

Segðu mér

Að þú finnir ekkert og enga neista

Og slokknað í þeim glóðum sem brunnu heitast

Þá rata ég út

 

Ég man það svo vel

Manstu það hvernig þú söngst alltaf með?

Hver einasta bílferð sem tónleikar með þér

Ég man það, ég man það svo vel

Já, þessar minningar, minningar kvelja mig, kvelja mig

Gerðu það, leyf mér að leiða þig

Í síðasta skipti

Haltu í höndina á mér og ekki sleppa

Sýndu mér aftur hvað er að elska

Og oh-oh-oh-oh

Segðu mér

Að þú finnir ekkert og enga neista

Og slokknað í þeim glóðum sem brunnu heitast

 

 

 

13) Stál og hnífur

Þegar ég vaknaði um morguninn

er þú komst inn til mín.

Hörund þitt eins og silki

andlitið eins og postulín.

 

Við bryggjuna bátur vaggar hljótt,

í nótt mun ég deyja.

Mig dreymdi dauðinn segði komdu fljótt

það er svo margt sem ég ætla þér að segja.

 

Ef ég drukkna, drukkna í nótt,

ef þeir mig finna.

Þú getur komið og mig sótt

 

þá vil ég á það minna.

Stál og hnífur er merki mitt

merki farandverkamanna.

Þitt var mitt og mitt var þitt

meðan ég bjó á meðal manna.

 

 

 

14) Í túninu heima

Er sumrinu lýkur þá sjáum við sólina minna.

Ég fyllist af þreytu og skríð síðan beint uppí ból.

Hausinn legg ég á koddann minn

og hugsa‘ um næsta dag.

Var næstum búin/nn að gleyma – Í túninu heima!

 

Ég vakna um morgun og maginn

er fullur af spennu.

Ég skreyti allt húsið og keppnina vinna skal.

Klæðist í hverfa litinn minn, þetta byrjar allt í dag.

Er mig kannski að dreyma? – Í túninu heima!

 

Á hverju ári finnst mér bærinn vera‘ allsber,

en hann lifnar alltaf við í túninu heima.

Barabbabararara, barabbabarara

Ég ætla alls ekki’ að gleyma – Í túninu heima!

 

 

 

15) Kátir voru karlar

Kátir voru karlar

á kútter Haraldi

til fiskiveiða fóru

frá Akranesi.

Og allir komu þeir aftur

og enginn þeirra dó.

Af ánægju út að eyrum

hver einasta kerling hló.

 

 

 

16) Kötukvæði

Það var um kvöld eitt að Kötu ég mætti.

Hún var að koma af engjunum heim.

Það var í ágúst að áliðnum slætti

og nærri aldimmt á kvöldunum þeim.

 

Hún var svo ung eins og angandi rósir,

ég hafði aldrei séð hana fyrr.

Um vanga dönsuðu lokkarnir ljósir

og augun leiftruðu þögul og kyrr.

 

Hlýtt ég tók í hönd á Kötu,

horfði í augun djúp og blá.

Gengum síðan burt af götu,

geymdi okkur náttmyrkrið þá.

 

En þegar eldaði aftur og birti,

í hjarta ákafan kendi ég sting.

Og fyrir augum af angist mér syrti,

hún var með einfaldan giftingarhring.

 

 

 

17) Rangur maður

Af hverju get ég ekki,

lifað eðlilegu lífi?

Af hverju get ég ekki,

lifað bisnesslífi,

keypt mér hús, bíl og íbúð.

 

Af hverju get ég ekki,

gengið menntaveginn

þangað til að ég æli.

Af hverju get ég ekki,

gert neitt af viti,

af hverju fæddist ég lúser jééé.

 

Ég er rangur maður

á röngum tíma

í vitlausu húsi..

 

Af hverju er lífið svona ömurlegt,

ætli það sé skárra í Simbabwe.

Af hverju var ég fullur á virkum degi,

af hverju mætti ég ekki í tíma.

 

Af hverju get ég ekki,

byrjað í íþróttum

og hlaupið um eins og asni.

 

Af hverju get ég ekki,

verið jafn hamingjusamur

og Sigga og Grétar í Stjórninni jééé.

 

Ég er rangur maður

á röngum tíma

í vitlausu húsi.

 

 

18) Þykkvabæjarrokk

Þegar ég var pínulítill patti

var mamma vön að vagga mér í vöggu

í þeim gömlu kartöflugörðnum heima.

 

Það var í miðjum Þykkvabænum

svona 1.6 km frá sænum

í þeim gömlu, kartöflugörðunum heima:

 

Og þegar kartöflurnar fara að mygla

hætta þær að fara í fyrsta flokk

í þeim gömlu, kartöflugörðunum heima.

 

Það var í miðjum Þykkabænum

svona einn komma sex kílómetra frá sænum

þeim gömlu, kartöflugörðunum heima.

 

 

19) Ólafía, hvar er Vigga?

Ólafía, hvar er Vigga?

Ólafía, hvar er Vigga?

Hún er uppi í sveit

að elta gamla geit.

 

Ólafía, hvar er Vigga?

Vigga, hvar er Ólafía,

Vigga hvar er Ólafía?

Hún var bakvið skúr,

að klæða kallinn úr,

Vigga, hvar er Ólafía?

 

 

20) Týnda kynslóðin

Pabbi minn kallakókið sýpur

hann er með eyrnalokk og strýpur

og er að fara á ball,

hann er að fara á ball.

 

Mamma beyglar alltað munninn

þegar hún maskarar augun

og er að fara á ball,

hún er að fara á ball.

 

Blandaðu mér í glas segir hún

út um neðra munnvikið.

Ekki mikið kók, ekki mikinn ís,

réttu mér kveikjarann.

 

Barnapían er með blásið hár

og pabbi yngist upp um

átján ár á nóinu.

Drífðu þig nú svo við missum

ekki af Gunnari og sjóinu.

 

Pabbi minn setur Stóns á fóninn

fæst ekki um gömlu partýtjónin,

hann er að fara á ball,

hann er að fara á ball.

 

 

21) Det var brændevin i flasken

Det var brændevin i flasken

Det var brændevin í flasken da vi kom,

det var brændevin í flasken da vi kom.

Men da vi gik, så var den tom.

Det var brændevin í flasken da vi kom.

 

Syng så jah, jah, jibbi, jibbi jah,

syng så jah, jah, jibbi, jibbi jah.

Men da vi gik så var den tom.

Det var brændevin i flasken da vi kom.

 

De var allesammen jomfru da vi kom,

de var allesammen jomfru da vi kom.

Men da vi gik så var de bom.

De var allesammen jomfru da vi kom.

 

Mér er sama hvar ég lendi, þegar ég dey,

mér er sama hvar ég lendi, þegar ég dey.

Því ég á vini á báðum stöðum,

sem að bíða mín í röðum.

Mér er sama hvar ég lendi, þegar ég dey.

 

 

22) Ég veit þú kemur

Ég veit þú kemur í kvöld til mín

þótt kveðjan væri stutt í gær.

Ég trúi ekki á orðin þín,

ef annað segja stjörnur tvær.

 

Og þá mun allt verða eins og var

sko áður en þú veist, þú veist.

Og þetta eina sem útaf bar

okkar á milli í friði leyst.

 

Og seinna, þegar tunglið hefur tölt um langan veg,

þá tölum við um drauminn sem við elskum, þú og ég.

 

Ég veit þú kemur í kvöld til mín

þótt kveðjan væri stutt í gær.

Ég trúi ekki á orðin þín,

ef annað segja stjörnur tvær.

 

23) Vertu ekki að plata mig

Ég sá hana á horninu á Mánabar,

hún minnti mig á Brendu Lee.

Ég skellti krónu'í djúkboxið,

og hækkaði vel í því.

 

Hún þagði bara'og lakkaði'á sér neglurnar

og þóttist ekki taka' eftir mér.

Í hægðum mínum labbaði að borðinu

og sagði hátt.

 

Komdu með, ég bið þig,

komdu með, ég bið þig.

Ég vona að þú segir ekki nei við mig,

því trúðu mér ég dái þig.

Það eina sem skiptir máli

er þú og ég.

 

Vertu ekki að plata mig,

þú ert bara að nota mig.

Ég er ekki eins og allar stelpurnar

sem hoppa'upp í bíla, með hverjum sem er.

 

 

24) Sestu hérna hjá mér

Sestu hérna hjá mér ástin mín

horfðu á sólarlagsins roðaglóð.

Særinn ljómar líkt og gullið vín

léttar bárur þar kveða þýðan óð.

Við öldunið og aftanfrið

er yndislegt að hvíla þér við lið.

Hve dýrlegt er í örmum þér

að una og gleyma sjálfum sér.

 

 

25) Út í Eyjum

Út í Eyjum bjó Einar kaldi, er hann hér enn?

Hann var öðlingsdrengur,

já svona eins og gengur um Eyjamenn.

Í kvennmannsholdið kleip hann soldið.

klípur hann enn?

Hann sigldi um sæinn svalan æginn

siglir hann enn?

Við spyrjum konur og menn

 

Allir saman nú! Tra la la la la la…..

hann bjargaði sér fyrir björgin simm

Tra la la la la la…. þær báðu hans einar fimm.

Hann unni einni Önnu hreinni, ann hann henni enn?

 

En hvar er Anna, elsku Anna?

Við spyrjum konur og menn:

Hann sást með Guddu, sætri buddu, í suðlægri borg

En Anna situr ein og bitur í ástarsorg.

 

Allir saman nú! Tra la la la la……

Hann bjargaði sér fyrir björgin dimm

Tra la la la la…Þær báðu hans einar fimm.

 

Mér er sem ég sjái hann Einar kalda.

mér er sem ég sjái hann Einar hér.

::Er hann kannski búinn að tjalda við hliðina á þér?;:

 

 

26) Fram á nótt

Börn, og aðrir minna þroskaðir menn

fóru að gramsa í mínum einkamálum

þegar ég var óharðnaður enn

og átti erfitt með að miðla málum.

 

Þú varst að ganga rekin í kút

til þess að verða fyrir aðkasti mannana

þó að þú lítir alls ekki út

fyrir að lifa eftir lögum þess bannaða.

 

En hvernig kemst ég inn þegar allt er orðið hljótt

þá verða menn um sinn að djamma fram á nótt.

En hvernig kemst ég inn þegar allt er orðið hljótt

þá verða menn um sinn að djamma.

 

Mitt, vandamál er á andlega sviðinu

hugsanirnar heimskar sem gínur á húsþökum

þú ættir að sjá í andlitið á liðinu

er það sér úr þessu vandræði við bökum

 

Þú varst að ganga rekin í ...